How to choose a kindergarten / เลือกโรงเรียนอนุบาลอย่างไรให้ตรงใจ

How to choose a kindergarten

Choosing a kindergarten is a decision that many parents find very difficult because it can be the first introduction their child will have to an academic environment. The popular belief is that if you choose the right school for your child, he or she will flourish. But if you pick the wrong one, you may scar your child for life. Because of this, knowing how to choose a kindergarten can be essential. The choice can be made easier if you understand what to look for and what types of questions to ask.

Steps

1.     Use the Internet to investigate local school options. View the school's websites, and read parents' unbiased reviews wherever available. Ensure that the websites are current; if the sites are not up-to-date, it may be an indicator that the schools might not pay attention to your child either.

2.     Compare locations and travel time to your home. Remember that you may have to provide transportation or have your child ride a bus to the school every weekday, twice per day. If the school is far, or inconvenient, you need to determine if the benefit outweighs the trouble.

3.     Visit each of the choices for kindergarten schools during an open house. Most schools offer this just before enrollment time, and it's a chance to view the school. If a school you're interested in doesn't have an open house, ask the office to provide someone to take you on a guided tour. A school that won't allow you to see it operate should be avoided.

4.     Study the current students and teachers closely. Generally speaking, a good kindergarten will have happy, engaged staff and children who are energetic and participatory. If the mood of the school is upbeat, it's a good sign that the school is a viable choice. If it seems like no one wants to be there, your child shouldn't be either.

5.     Find a kindergarten with a low child-to-teacher ratio. This allows teachers to give attention to individual children several times each day. The hands-on time will likely be your child's favorite part of the day and will help nurture his or her love for learning by making them feel special. 

6.     Look at the walls of the room during your visit. The artwork and writings of the children should be prominently displayed. This helps to give the children pride in their work, and kindergartens that don't should be avoided.

7.     Ask the teachers what the children learn every day. Learning numbers, alphabet, beginning science such as nature exploration, frequent reading, and computers should all be included in daily activities of the school you select. There should also be a minimum of 1 hour for a recess-like break, outside whenever possible, which gives your child an opportunity to recharge.

8.     Verify the school's policy on helping children who are both ahead of the rest of the class and those who need a little extra help. The children in the classroom will learn at a very different rate, and you will need to make sure that no matter where your child lands on the learning curve that he or she will be taken care of appropriately by the teachers.

9.     Talk to parents whose children either attended the school in the past or attend the school now. Ask them how satisfied they are, what they like best and worst about the school, and for positive and negative aspects to pay particular attention to.

10.  Check to see if there is an after-school program your child can participate in, especially if you work full time. Many schools offer this option, and you will need to review what types of activities are available and what the cost is. Look for schools that continue to engage the children with academics as opposed to simple babysitting.

11.  Think about the future. Ask what the kids are doing in more advanced grades as this will be a glimpse into your child's future. Make sure the older children are adequately challenged, that future classrooms are teaching appropriate math and reading skills, and that both children and teachers are still happy.

12.  Choose a school with an absolute zero-tolerance policy. Find out how the school addresses issues such as bullying or discrimination. While most schools will give you a canned response, don't be shy about asking questions or providing hypothetical, what-would-you-do-if scenarios. These issues can start at a very young age, and you will want to make sure your child is protected appropriately from the start.

13.  Ask the school what its discipline policies are. Make sure it has clear rules and regulations for students to follow, and that they are rules you can and will follow at home for consistency. Ask the teachers and the principal how the rules are enforced and what the penalties are for violating them.

Tips

Don't forget to research the teachers, too. You can find out what type of a person you are entrusting your child to fairly easily with the help of the Internet. Search social networking sites to see what information you can find, or try looking at the school website to see if the teacher has a bio you can read through. Find out how long the teacher has been working and how long he or she has been with the school. (Credit: http://www.wikihow.com/Choose-a-Kindergarten)

การเลือกโรงเรียนอนุบาล

การเลือกโรงเรียนอนุบาลเป็นเรื่องที่ยากสำหรับพ่อแม่หรือผู้ปกครอง เพราะมันคือการแนะนำให้เด็กได้รู้จักกับสภาพสิ่งแวดล้อมของการเรียนรู้ ความเชื่อที่ได้รับความนิยมคือ ถ้าพ่อแม่ ผู้ปกครองเลือกโรงเรียนที่ดีให้กับลูก ลูกของคุณก็จะประสบความสำเร็จ แต่ถ้าคุณเลือกผิด คุณอาจจะทำลายชีวิตของลูกคุณทั้งชีวิต เพราะความเชื่อเหล่านี้ การมีความรู้ที่จะเลือกโรงเรียนให้ลูกจึงเป็นสิ่งสำคัญ การเลือกโรงเรียนให้ลูกจะเป็นเรื่องง่ายขึ้น ถ้าคุณเข้าใจว่าคุณจะหาอะไร และมีคำถามอะไร

ขั้นตอนของการเลือก

1.    ใช้อินเตอร์เน็ทเพื่อสำรวจความคิดเห็นของโรงเรียนในพื้นที่

2.    เปรียบเทียบที่ตั้งและการเดินทางจากบ้านถึงโรงเรียน

3.    เข้าเยี่ยมชมโรงเรียนต่างๆ ในช่วงเวลาที่โรงเรียนนั้นๆ จัดกิจกรรมเปิดโรงเรียน

4.    ศึกษาสภาพนักเรียนและครูในปัจจุบันอย่างใกล้ชิด

5.    หาโรงเรียนอนุบาลที่มีอัตราครูต่อนักเรียนที่จำนวนต่ำ

6.    ดูกำแพงของห้องเรียนต่างๆ ในขณะที่คุณเยี่ยมชมโรงเรียน

7.    ถามคุณครูว่าทุกๆ วัน เด็กๆ ได้เรียนอะไรบ้าง

8.    ตรวจสอบนโยบายการดูแลเด็กที่เก่ง และการช่วยเหลือเด็กที่ต้องการความต้องการพิเศษ

9.    คุยกับพ่อแม่ ผู้ปกครองของนักเรียนที่เรียนจบไปแล้วและยังเรียนอยู่ในปัจจุบัน

10.ตรวจสอบว่ามีกิจกรรมพิเศษสำหรับนักเรียนหลังจากเลิกเรียนหรือไม่ ซึ่งจะจำเป็นอย่างยิ่งถ้าพ่อแม่ ผู้ปกครองทำงานประจำ

11.คิดถึงอนาคตที่จะเกิดขึ้น โดยการสอบถามถึงการเรียนในชั้นสูงขึ้น ซึ่งอาจจะเป็นการชี้ถึงอนาคตของเด็กได้

12.เลือกโรงเรียนที่มีนโยบายไม่ใช้ความรุนแรง

13.ถามโรงเรียนถึงนโยบายการใช้กฎ ระเบียบของโรงเรียน

นุ้ยหวังว่าทุกท่านที่ได้อ่าน โดยเฉพาะอย่างยิ่งคุณพ่อคุณแม่ที่กำลังมองหาโรงเรียนให้กับลูกน่าจะพอมีแนวทางกันบ้างนะคะ ถามว่าวิธีทั้งหมดที่เขียนมานั้นยากไหม ก็ตอบว่ายากค่ะ แต่ถ้ามันจะง่ายหรือยากก็น่าจะขึ้นอยู่กับตัวคุณพ่อคุณแม่ด้วยเช่นกันค่ะ เด็กเปรียบเสมือนผ้าขาวนะคะ ถ้าเราเลือกให้เค้าเป็นเช่นไรเค้าก็จะเป็นเช่นกันค่ะ ไม่ว่าชาติไหนการเลือกการศึกษาให้กับลูกก็ไม่ความเชื่อที่ไม่ได้แตกต่างกันค่ะ  

Buddhist-approach education or Withi Pud/ การเรียนการสอนแบบวิถีพุทธ

Buddhist-approach education or Withi Pud

What is Buddhist Education?

In Buddhist understanding human beings are “learning creatures”. We see our entire life as a learning process. Buddhism is an “Education System” with the idea that human beings have the potential to completely liberate themselves from all sufferings through a clear penetrative understanding of the way things are.

The emphasis of Buddhist – approach education is on teaching children how to learn, how to enjoy learning, to love wisdom for its own sake. It teaches them the emotional maturity enabling them to make use for their own knowledge to create a happy life for themselves and their family and to contribute positively to the society in which their live.

โรงเรียนวิถีพุทธ (ที่มา: ดร.ไพรัช สู่แสนสุข และ ดร.บรรเจิดพร สู่แสนสุข)

คือ โรงเรียนระบบปกติทั่วไปที่นำหลักธรรมพระพุทธศาสนามาใช้ หรือประยุกต์ใช้ในการพัฒนาเด็กโดย เน้นกรอบการพัฒนาตามหลักไตรสิกขา อย่างบูรณาการรูปแบบโรงเรียนวิถีพุทธ จุดเน้น โรงเรียนวิถีพุทธดำเนินการพัฒนาผู้เรียนโดยใช้หลักไตรสิกขา คือ ศีล สมาธิ ปัญญา พัฒนาควบคู่ไปทั้งร่างกาย จิตใจ และสติปัญญาอย่างบูรณาการ เด็กได้เรียนรู้ผ่านการพัฒนา “การกิน อยู่ ดู ฟัง เป็น ” คือ มีปัญญารู้เข้าใจในทางคุณค่าแท้ ใช้กระบวนการทางวัฒนธรรมแสวงปัญญา และมีวัฒนธรรมเมตตา เป็นฐานการดำเนินชีวิตโดยมีผู้บริหารและคณะครูเป็นกัลยาณมิตรการพัฒนา ลักษณะโรงเรียนวิถีพุทธ เน้นการจัดสภาพทุก ๆ ด้าน เพื่อสนับสนุนให้ผู้เรียน พัฒนาตามหลักพุทธธรรมอย่างบูรณาการที่ส่งเสริมให้เกิดความเจริญงอกงามตาม ลักษณะแห่งปัญญาวุฒิธรรม ๔ ประการ คือ

๑. สัปปุริสสังเสวะ หมายถึงการอยู่ใกล้คนดี ใกล้ผู้รู้ มีครู อาจารย์ดี มีข้อมูล มีสื่อที่ดี

๒. สัทธัมมัสสวนะ หมายถึง เอาใจใส่ศึกษาโดยมีหลักสูตร การเรียนการสอนที่ดี

๓. โยนิโสมนสิการ หมายถึง มีกระบวนการคิดวิเคราะห์พิจารณาหาเหตุผลที่ดีและถูกวิธี

๔. ธัมมานุธัมมปฏิปัตติ หมายถึง ความสามารถนำความรู้ไปใช้ในชีวิตได้ถูกต้องเหมาะสม

ห้องเรียน แหล่งเรียนรู้ สภาพแวดล้อม เป็นต้น ด้านกิจกรรมพื้นฐานวิถีชีวิต เช่น กิจกรรมประจำวัน กิจกรรมวันสำคัญ กิจกรรมนักเรียนต่าง ๆ ด้านการเรียนการสอน เริ่มตั้งแต่การกำหนดหลักสูตรสถานศึกษา การจัดหน่วยการเรียน แผนการจัดการเรียนรู้ จนถึงกระบวนการเรียนการสอน ด้านบรรยากาศและปฏิสัมพันธ์ในการปฏิบัติต่อกันระหว่างครูกับนักเรียน นักเรียนกับนักเรียน หรือครูกับครู การจัดสภาพแวดล้อมในแต่ละด้านจะมุ่งเพื่อให้การพัฒนานักเรียนตามระบบ ไตรสิกขา ดำเนินได้อย่างชัดเจนมีประสิทธิภาพ ดังเช่น

การจัดสภาพของโรงเรียนวิถีพุทธ ประกอบด้วย ด้านกายภาพ คือ อาคารสถานที่ต้องใก้ลชิดธรรมชาติ ต้นไม้ใบหญ้า สภาพชวนให้มีจิตใจสงบ ส่งเสริมปัญญา กระตุ้นการพัฒนาศรัทธา และศีลธรรม กิจกรรมพื้นฐานวิถีชีวิต กระตุ้นให้การกิน อยู่ ดู ฟัง ดำเนินด้วยสติสัมปชัญญะในการรับรู้ที่ผ่านเข้ามาทาง หู ตา จมูก ลิ้น และนำมาวิเคราะห์ได้

ด้านการเรียนการสอน ครูต้องเข้าใจว่าพื้นฐานการเรียนรู้ของเด็กแต่ละคนไม่เหมือนกันการสอนจึงอาจ แตกต่างกัน มีการบูรณาการพุทธธรรมในการจัดการเรียนรู้ชัดเจนเป็นรูปธรรมที่เด็กเข้าใจ ได้ง่าย เช่น การเปลี่ยนแปลงของสรรพสิ่ง อาจเปรียบเทียบกับใบไม้แรกผลิจนเหี่ยวแห้งไป ด้านบรรยากาศและปฏิสัมพันธ์ เอื้ออาทร เป็นกัลยาณมิตรต่อกัน ส่งเสริมทั้งวัฒนธรรมเมตตา และวัฒนธรรมแสวงปัญญา เป็นต้น

ลักษณะการเกื้อกูลสัมพันธ์ โรงเรียนวิถีพุทธและชุมชน
จะมีลักษณะของการร่วมมือ ทั้งสถานศึกษา บ้าน วัด และสถาบันต่างๆในชุมชน ด้วยศรัทธาและฉันทะ ที่จะพัฒนาทั้งนักเรียน และสังคม ตามวิถีแห่งพุทธธรรม เพื่อประโยชน์สุขร่วมกัน และเรียนรู้รากเหง้าวัฒนะธรรมอันดีงามของไทยอีกด้วย

การพัฒนาบุคลากรและคุณลักษณะบุคลากร

การพัฒนาโรงเรียนวิถีพุทธแม้จะยึดเด็กเป็นสำคัญ แต่บุคลากรโดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้บริหารและครู มีความสำคัญอย่างยิ่งที่จะเป็นปัจจัย ให้ผู้เรียนพัฒนาได้อย่างดี ทั้งการเป็นผู้จัดการเรียนรู้ และการเป็นแบบอย่างที่ดีในวิถีชีวิตจริง ในลักษณะ สอนให้รู้ ทำให้ดู อยู่ให้เห็น การพัฒนาบุคลากรของสถานศึกษามีความจำเป็นต้องดำเนินการอย่างต่อเนื่องหลาก หลายวิธีการ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการส่งเสริมการปฏิบัติธรรมในชีวิตประจำวัน ทั้งนี้เพื่อให้บุคลากรมีคุณลักษณะที่ดีตามวิถีพุทธ เช่น ศรัทธาในพระพุทธศาสนา และพัฒนาตนให้ดำเนินชีวิตที่ดีงาม ละ เลิกอบายมุข การถือศีล 5 เป็นนิจ ความเป็นกัลยาณมิตรต่อศิษย์ และการเป็นแบบอย่างที่ดี เป็นต้น

ก้าวย่างที่งดงามของโรงเรียนวิถีพุทธ เป็นอีกความหวังที่ยิ่งใหญ่ของผู้ปกครองและชุมชนในอันที่จะสานฝันให้เด็กและ เยาวชนเติบโตอย่างมีคุณธรรม มีความรู้เท่าทันโลกที่เปลี่ยนแปลง เป็นพลังยิ่งใหญ่ที่ช่วยสร้างสังคมที่ดี สงบและสันติ

ดังคำกล่าวของพระธรรมปิฎก (ป. อ. ปยุตโต) ที่ว่า “…โรงเรียน วิถีพุทธจะเดินหน้าต่อไปอย่างมีพลัง ในการที่จะสร้างสรรค์อนาคตของชุมชน สังคม ประเทศชาติ และโลกทั้งหมด ให้เป็นวิถีแห่งสันติสุขที่ยั่งยืนสืบไป ”

ข้อชวนคิดที่อยากจะฝากไว้นะคะ : การเรียนการสอนแนววิถีพุทธสามารถเข้าไปผนวกได้กับทุกๆ แนว เพราะวิถีพุทธสอนให้เด็กๆ มีจริยธรรม รู้จักความดีความชั่ว การไม่เบียดเบียน ได้เรียนรูประเพณี พิธีการ ซึ่งการที่เด็กมีความเชื่อเช่นนี้จะทำให้เขามีความสุข มีจินตนาการ ชีวิตไม่แห้งแล้ง เพราะชีวิตไม่ได้มีค่ภาควิชาการเท่านั้น เด็กๆ วัยอนุบาลยังจำเป็นต้องหล่อเลี้ยงด้วยจินตนาการ นิทานดีๆ เพื่อให้เด็กได้ซึมซับสิ่งที่ดี่งามเข้าไปสู่การเรียนรู้ช่วงแรกๆ ของชีวิต อันนำไปสู่การเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่สมบูรณ์ต่อไป  

 

High Scope Approach / การเรียนการสอนแบบไฮสโคป

High Scope

The HighScope early childhood education approach, used in preschool, kindergarten, childcare, or elementary school settings, was developed in Ypsilanti, Michigan in the 1960s. It is now common there and in some other countries.
The philosophy behind HighScope is based on child development theory and research, originally drawing on the work of Jean Piaget and John Dewey. Since then, the HighScope Curriculum has evolved to include the findings of ongoing cognitive-developmental and brain research. In its teaching practices, the HighScope Curriculum draws upon the work of developmental psychologist and educator Lev Vygotsky, especially the strategy of adult scaffolding — supporting children at their current developmental level and helping them build upon it — in a social setting where children have opportunities to choose materials, ideas, and people to interact within the projects they initiate. The adults working with the children see themselves more as facilitators or partners than as managers or supervisors.

Origin

As director of special services in the Ypsilanti (Michigan) public school district, David Weikart became increasingly interested in the academic performance of a number of at-risk children from poor neighborhoods. These students did poorly on district-wide, standardized tests and also received low scores in IQ assessments.
Weikart brought together, and collaborated with, a committee of elementary education leaders that included Perry School's Charles Eugene Beatty, Michigan's first African-American principal. Known as the Perry Preschool Project (1962), members discussed possible changes to 
teaching methods and curriculum choices. Even though they did not expect to radically change Ypsilanti's teaching core (which mostly worked), they explored why it seemingly failed a certain population of students.
While searching for better teaching methods and programs, Weikart (now also part of a special services committee tackling the same issue) zeroed in on programs for three- and four-year-olds. Outside the normal organization of the school district, Weikart hired four teachers and began operation of a preschool at Perry Elementary School.[2][non-primary source needed]
Weikart and Perry School's teachers and staff chose to differ from traditional nursery school settings by designing a program that focused on a child's intellectual maturation rather than a child's social and emotional advances. They wanted a program that
1. Possessed a firm, legitimate bed of theory for teaching/learning, ungirding its structure;
2. Supported the child's talents through an active process of learning; and
3. Relied on teachers, administrators, and families to support the success of the program.

Central concepts

• Active learning
The HighScope Curriculum emphasizes active participatory learning. Active learning means students have direct, hands-on experiences with people, objects, events, and ideas. Children's interests and choices are at the heart of the HighScope programs. They construct their own knowledge through interactions with the world and the people around them. In active learning settings, adults expand children's thinking with diverse materials and nurturing interactions.
 Learning environment
A HighScope school classroom is divided into well-defined interest areas that typically include a house area, art area, block area, toy area, and other areas that reflect the children's interests. Children are able to access all facilities independently as well as take some responsibility for use of these areas.
• Daily routine
HighScope classrooms follow a predictable sequence of events called the daily routine. The daily routine in a HighScope classroom includes plan-do-review, small- and large-group times, outside time, transition times, and eating and resting times. 

Plan-do-review

A key component of the HighScope approach is the plan-do-review sequence. Children first plan what materials they want to work with, what they want to do, and whom they want to do it with (this can be done formally or informally in small groups). Once they have made a plan, however vague, of what they want to do, they can go and do it. Then, after this chosen worktime, the children discuss what they did and whether it was the same as, or different from, what they had planned.

• Adult-child interaction

Shared control between adults and children is central to the HighScope Curriculum. In addition to sharing control, adults in a HighScope classroom participate in children's play, converse as partners with them, focus on children's strengths and offer them support, and encourage children's problem solving.[2][non-primary source needed]

• Key developmental indicators
The HighScope Curriculum is organized into eight content areas: (1) approaches to learning; (2) language, literacy, and communication; (3) social and emotional development; (4) physical development and health; (5) mathematics; (6) science and technology; (7) social studies; and (8) creative arts. Within these content areas are 58 key developmental indicators (KDIs). The KDIs are statements of observable behaviors that define the important learning areas for young children. HighScope teachers keep these indicators in mind when they set up the learning environment and plan activities.

• Assessment
HighScope assesses children's development with comprehensive observations. HighScope teachers record daily anecdotes describing what children do and say. Several times a year, teachers review these anecdotes and rate each child using an assessment tool that is organized into six areas of development. These scores help the teachers design developmentally appropriate learning opportunities and can be used to explain children's progress during conferences. 

Conflict Resolution
HighScope has a six-step process that can be used to help children resolve conflicts that may arise during their day.
Step 1. Approach the situation calmly.
Observe the situation, approach the children with a calm voice, and sit with them on the floor. Stop any hurtful behavior if necessary.
Step 2. Acknowledge children’s feelings.
Describe the feeling you observe and the details of what you see.
Step 3. Gather information.
Ask open-ended questions, directing your questions to one child, then another.
Step 4. Restate the problem.
Based on what the children say, clarify the problem and check your statement with the children.
Step 5. Ask for ideas for solutions and choose one together.
Encourage children to talk to each other. Be prepared to give suggestions. When children arrive at a solution, restate it and check with them to make sure they are in agreement.
Step 6. Be prepared to give follow-up support.
Sometimes solutions need clarifying as the children begin to play again.

โปรแกรมไฮสโคป

ความเป็นมา

ดร.เดวิด ไวคาร์ท (Dr.David Weikart) ประธานมูลนิธิวิจัยการศึกษาไฮสโคป (High/Scope Educational Research Foundation)

เป็นผู้ริเริ่มและร่วมกับคณะนักวิชาการและนักวิจัย อาทิ แมรี่ โฮแมน(Mary Hohmann) และ ดร.แลรี่ ชไวฮาร์ต (Dr.Larry Schweinhart) พัฒนาขึ้นจากโครงการเพอรี่ พรี สคูล (Perry Preschool Project) ตั้งแต่ พ.ศ.2505 ซึ่งเป็นหนึ่งในโครงการ Head Start เพื่อช่วยเหลือเด็กด้อยโอกาสให้มีการศึกษาที่เหมาะสม และประสบความสำ เร็จในชีวิต มูลนิธิวิจัยการศึกษาไฮสโคปได้ศึกษาเปรียบเทียบเด็ก 3 กลุ่ม ประกอบด้วยกลุ่มที่ได้รับการสอนจากครูโดยตรง (Direct Instruction) กลุ่มเนอร์สเซอรี่แบบดั้งเดิม (Traditional Nursery) และกลุ่มที่ได้รับประสบการณ์โปรแกรมไฮสโคป จากการศึกษาติดตามเด็กเหล่านี้ตั้งแต่ระดับปฐมวัยจนถึงอายุ 29 ปี พบว่ากลุ่มที่เรียนด้วยโปรแกรมไฮสโคปมีปัญหาพฤติกรรมทางสังคม-อารมณ์ เช่น การถูกจับข้อหาลักขโมย
ทำร้ายผู้อื่น บกพร่องทางอารมณ์ และล้มเหลวในชีวิตน้อยกว่าอีก 2 กลุ่ม ดังนั้นโปรแกรมนี้จึงพิสูจน์ได้ว่าช่วยป้องกันอาชญากรรรม เพิ่มพูนความสำ เร็จทางการศึกษาและผลผลิตตลอดชีวิต (Weikart and others, 1978 และSchweinhart, 1988 และ 1997)

แนวคิดของการเรียนการสอนแบบไฮสโคป คือการให้เด็กริเริ่มกิจกรรมด้วยตนเอง ได้ลงมือปฏิบัติ และเลือกสื่อที่เกี่ยวข้องกับเรื่องที่เรียน โดยมีครูเป็นผู้สนับสนุน และกระตุ้นให้เกิดการดำเนินกิจกรรมด้วยการจัดห้องเรียนให้เหมาะสมกับการเรียนรู้ของเด็ก มีสื่ออุปกรณ์เพียงพอที่เด็กสามารถเลือกใช้อย่างหลากหลาย ทั้งนี้ครูเป็นผู้กระตุ้นให้เด็กดำเนินกิจกรรมตามกระบวนการ ๓ ขั้นตอน ดังนี้

1.    

   
 การวางแผน (Plan) เป็นการกำหนดแนวทางการปฏิบัติหรือกำดำเนินงานตามที่ได้รับมอบหมายหรือสิ่งที่สนใจด้วยการสนทนาร่วมกันระหว่างครูกับเด็ก และเด็กกับเด็ก ว่าจะทำอะไรอย่างไร ทั้งนี้ตอนวางแผนอาจจะช้า เพราะเด็กบางคนอาจไม่ค่อยพูด ครูต้องรอ อดทนได้ และไม่ชี้นำมาก ครูเพียงบอกว่าวีนนี้มีกิจกรรมทั้งหมดที่มุม หนูอยากเล่นอะไร หรือหนูอยากจะไปเล่นกับใคร ซึ่งคำถามเหล่านี้จะช่วยเด็กได้ดี

2.    
การปฏิบัติ (DO)

คือ การลงมือกระทำกิจกรรมที่วางแผนไว้ เป็นกระบวนการที่เด็กได้ร่วมกันคิด แก้ปัญหา ตัดสินใจ และทำงานด้วยตนเองหรือร่วมกับเพื่อนอย่างอิสระตามเวลาที่กำหนด โดยมีครูเป็นผู้ให้คำแนะนำ ช่วยเหลือในจังหวะที่เหมาะสม

3.    
การทบทวน (Review)

เป็นช่วงที่เด็กจะได้ออกมาเล่าถึงประสบการณ์และผลงานที่ทำ เพื่อทบทวนว่าตนเองสามารถปฏิบัติได้ตามแผนที่วางไว้หรือไม่ หรือมีการเปลี่ยนแปลงอย่างไร แก้ไขอย่างไร ใครช่วยอะไรบ้าง การทบทวนจะช่วนสะท้อนสิ่งที่เด็กกระทำ และชี้ให้เห็นถึงความเชื่อโยงระหว่าแผนกับการปฏิบัติ

จุดที่โดดเด่นของการสอนแบบไฮสโคป คือการจัดสิ่งแวดล้อมการเรียนรู้ ในเมื่อหลักการของแนวนี้คือให้เด็กริริ่มกิจกรรมด้วยตนเอง ดังนั้น การจัดสภาพแวดล้อมและบรรยากาศก็จำเป็นต้องเอต่อการเรียนรู้ มีการลื่นไหลของกิจกรรม และทำให้เด็กเกิดความรู้สึกกระคือรือล้น

·       พื้นที่ ต้อมีพื้นที่สำหรับทำกิจกรรมเป็นกลุ่ม เพื่อให้เอื้อต่อการเรียนการสอนที่เน้นการเรียนแบบร่วมมือกระทำ มุมสำคัญที่ควรมี คือ มุมศิลปะ มุมหนังสือ มุมบ้าน มุมวิทยาศาสตร์ มุมบล็อก

·       วัสดุอุปกรณ์ สื่อการเรียนและอุปกรณ์ต้อมีมากพอและหลากหลาย เพื่อช่วยให้เด็กได้เรียนรู้พัฒนาแผนการทำงาน และดำเนินการตามแผน

·       การจัดเก็บ เป็นส่วนหนึ่งของการเรียนรู้เกี่ยวกับวงจรการค้นหา-ใช้-เก็บคืน ดังนั้นการจัดวางสิ่งของในห้องเรียนก็ต้องเอื้อให้เด็กได้เรียนรู้ด้วนตนเอง ครูต้องจัดวางอุปกรณ์ให้เด็กสามารถค้นหาได้ง่าย สะดวก ปลอดภัย เด็กสามารถหยิบมาใช้และเก็บคืนได้เอง กระบวนการทั้งหมดนี้จะช่วยส่งเสริมให้เด็กรู้จัดสังเกต เปรียบเทียบ มีความรับผิดชอบและช่วยเหลือ

ข้อชวนคิดที่นุ้ยอยากจะฝากไว้นะคะ

ในกระบวนการทำ Plan-Do-Review  ต้องระวังว่าการเลือกและการตัดสินใจต้องเป็นของเด็กจริงๆ หากการเลือกและการตัดสอนใจมีครูเข้าไปเบียดบัง เช่นครูรู้สึกว่าเด็กไม่ค่อยวาดสีเทียนเลย หรือเด็กไม่ค่อยเข้ามุมหนังสือเลย หากครูไปบอกให้เด็กเข้าไปวาดสีเทียน หรือเข้ามุมหนังสือก่อน แล้วค่อยมุมอื่นๆ ค่อไปเมื่อต้องวางแผนเข้ามุม เด็กก็จะเริ่มคิดว่าค่อยรอครูบอกดีกว่า จุดนี้ทำให้เด็กไม่คิดเอง ซึ่งเป็นเรื่องที่ครูต้องระมัดระวัง 

Project Approach / การเรียนการสอนแบบโครงการ

Project Approach

The Project Approach, a specific kind of project-based learning, brings a number of advantages to any classroom and represents best practices in
21st-century education. It fits securely within both a long history of innovative teaching and learning practices—dating back, at least, to the 16th century—and within the framework of today’s growing body of research on what students need to find success and fulfillment in the current (and future) world.   

About the Project Approach

The Project Approach refers to a set of teaching strategies that enable teachers to guide students through in-depth studies of real-world topics. Projects have a complex but flexible framework within which teaching and learning are seen as interactive processes. When teachers implement the Approach successfully, students feel highly motivated and actively involved in their own learning, leading them to produce high-quality work and to grow as individuals and collaborators.

A project, by definition, is an in-depth investigation of a real-world topic worthy of a student’s attention and effort. The study may be carried out with an entire class or with small groups of students—most often at the preschool, elementary, and middle school levels. Projects typically do not constitute the whole educational program; instead, teachers use them alongside systematic instruction and as a means of achieving curricular goals.

Learning & Teaching

The Project Approach fosters not only academic knowledge and skill sets but what many educators refer to as the whole child. The use of the word whole stems from research indicating that students need more than content mastery to succeed in the 21st century—they need to be physically, emotionally, and socially healthy; they need to be intellectually challenged and supported by caring adults; and they need to be interested and engaged in their school learning.

Though project work has long prepared students for health, happiness, and success—even as far back as the 16th century—it emerged recently as a prime teaching strategy of the 21st century. Headlines everywhere refer to a rapidly changing and more global world, and governments and organizations call upon students to lend their hands through service, innovation, and problem-solving. These calls to action require a new kind of education—one that inspires, connects, and empowers students. The Project Approach does just that by:

·        connecting students to their local and global communities—and providing them with real-world experiences beyond the classroom;

·        fostering what researchers refer to as essential 21st-century skills, including critical thinking, collaboration, and creativity;

·        providing opportunities to integrate technologies into the classroom—and to use technologies as tools for achieving specific purposes instead of as ends in themselves;

·        providing students with opportunities to apply the skills they acquire through systematic instruction;

·        building on the individual needs, interests, and strengths of all students—and allowing students to work, where appropriate, at their own pace;

·        giving students a sense of purpose and fostering self esteem;

·        providing opportunities for service learning and enhancing a sense of social justice and responsibility;

·        improving research skills by helping students not only to use print and electronic resources but also field work, surveys, interviews, consultations with experts, and firsthand observations and experiences;

·        honing literacy and communication skills by enabling students to use a variety of media to share the process and product of their project work with authentic audiences;

·        integrating content knowledge and skills from a variety of disciplines, so that students come to see and make cross-curricular connections;

·        enhancing the multicultural literacy of students by giving them opportunities to learn about and collaborate with people from other cultures. (source: http://www.projectapproach.org)

การสอนแบบโครงการ (ที่มา : นฤมล เนียมหอม)

· 

การสอนแบบโครงการ (Project Approach) เป็นการศึกษาอย่างลงลึกในหัวเรื่องใดหัวเรื่องหนึ่ง โดยเด็กเป็นรายบุคคล เป็นกลุ่ม หรือทั้งชั้นเรียน เป็นวิธีสอนที่เหมาะสำหรับเด็กทั้งในระยะปฐมวัยจนกระทั่งชั้นประถมศึกษา         การสอนแบบโครงการเป็นวิธีที่มีโครงสร้างที่ซับซ้อน แต่ก็มีความยืดหยุ่น ครูที่ใช้การสอนแบบนี้ได้อย่างเหมาะสม เด็กจะมีแรงจูงใจ และมีส่วนร่วมในการเรียนรู้อย่างกระตือรือร้น ทั้งนี้ โครงสร้างของการสอนแบบโครงการมีดังต่อไปนี้           1. การอภิปรายกลุ่ม (Group Discussion) ในการจัดการเรียนการสอนแบบโครงการ ครูสามารถแนะนำการเรียนรู้ให้แก่เด็ก ช่วยให้เด็กได้แลกเปลี่ยนสิ่งที่ตนทำกับเพื่อน การที่เด็กได้สนทนาร่วมกันทั้งเป็นกลุ่มย่อยและทั้งชั้นเรียนเกี่ยวกับหัวข้อที่เด็กสนใจ ทำให้เด็กมีโอกาสได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นซึ่งกันและกัน         เด็กปฐมวัยจะเรียนรู้ได้ดีหากได้สนทนาร่วมกับเพื่อนและครูเป็นกลุ่มย่อย ในบริบทที่เกิดกิจกรรมการเรียนรู้ หรือการสำรวจจริงๆ ครูสามารถแนะนำสิ่งต่างๆ ที่ช่วยให้เด็กคิดและสร้างความรู้ได้ง่ายขึ้น อีกทั้งยังเป็นส่วนสำคัญที่ช่วยให้เด็กแลกเปลี่ยนความคิดกับเพื่อนในกลุ่มใหญ่ด้วย           2. การทำงานภาคสนาม (Field Work) การทำงานภาคสนามในที่นี้ครูควรคิดถึงประสบการณ์ตรงที่เด็กจะได้รับจากการไปศึกษานอกสถานที่ ซึ่งจะแตกต่างจากการพาเด็กไปทัศนศึกษา การทำงานภาคสนามของเด็กไม่จำเป็นต้องพาเด็กไปนอกสถานที่เสมอไป อาจเป็นการสำรวจสิ่งปลูกสร้าง หรือสนามของโรงเรียน การสัมภาษณ์บุคคลต่างๆ ในโรงเรียน การวัด การทำแผนที่ ฯลฯหากต้องการให้เด็กมีประสบการณ์ภาคสนามนอกโรงเรียนอาจเลือกพาเด็กไปสำรวจบริเวณใกล้ๆ โรงเรียน เช่น ร้านค้า ถนน ป้ายต่างๆ บ้าน สนาม อาคาร โบราณสถาน สถานีขนส่ง ฯลฯ ทั้งนี้อาจจัดให้เด็กได้พูดคุยกับบุคคลซึ่งเป็นภูมิปัญญาในเรื่องนั้น ได้สังเกตปรากฏการณ์ต่างๆ ได้ใช้บริการสาธารณะ ฯลฯ         การทำงานภาคสนามจะช่วยให้เด็กสร้างความรู้ใหม่จากประสบการณ์ตรง และเกิดการเชื่อมโยงกับสิ่งที่เด็กเรียนรู้ในห้องเรียน สิ่งเหล่านี้จะช่วยให้เด็กเข้าใจโลกมากยิ่งขึ้น และช่วยให้เด็กเรียนรู้เกี่ยวกับการใช้ข้อมูลจากแหล่งข้อมูลปฐมภูมิในการตอบปัญหาต่างๆ ด้วย         3. การนำเสนอประสบการณ์ (Representation) การนำเสนอประสบการณ์ช่วยให้เด็กได้ทบทวนและจัดระบบประสบการณ์ของตน สิ่งที่นำเสนออาจมาจากการอภิปรายแลกเปลี่ยนประสบการณ์เดิมเกี่ยวกับหัวข้อที่สนใจศึกษา การกำหนดคำถามที่จะนำไปสู่การสืบค้น การแสดงสิ่งที่เด็กๆ ได้เรียนรู้ เด็กๆ สามารถนำเสนอประสบการณ์ที่ตนเรียนรู้ด้วยวิธีการต่างๆ เช่น การวาดภาพ การเขียน การใช้สัญลักษณ์ทางคณิตศาสตร์ การเล่นบทบาทสมมติ การสร้างแบบจำลองต่างๆ ฯลฯ         เด็กจะมีโอกาสทบทวนข้อมูลที่รวบรวมจากการทำงานภาคสนาม เลือกวิธีการนำเสนอที่ทำให้เพื่อน ครู หรือพ่อแม่เข้าใจ เป็นโอกาสที่เด็กจะได้เชื่อมโยงความรู้ใหม่กับความรู้เดิมด้วยความเข้าใจอย่างแท้จริง         4. การสืบค้น (Investigation) การสืบค้นในการจัดการเรียนการสอนแบบโครงการสามารถใช้แหล่งข้อมูลที่หลากหลายตามเรื่องที่เด็กสนใจ เพื่อค้นหาคำตอบของคำถามที่ตั้งไว้ เด็กๆ อาจใช้วิธีการสัมภาษณ์พ่อแม่ บุคคลในครอบครัว หรือบุคคลอื่นๆ ในขณะที่ไปทำงานภาคสนาม สัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญในเรื่องนั้นๆ ที่ครูเชิญมาที่ห้องเรียน สังเกตและสำรวจวัตถุสิ่งของ วาดภาพโครงร่าง ใช้แว่นขยายส่องดูใกล้ๆ สัมผัสพื้นผิวต่างๆ และอาจเป็นการค้นหาคำตอบจากหนังสือในห้องเรียนหรือห้องสมุดก็ได้เช่นกัน         5. การจัดแสดง (Display) ผลงานของเด็กทั้งที่เป็นงานรายบุคคล หรืองานกลุ่มซึ่งสามารถนำมาจัดแสดงไว้ตลอดทุกระยะของการดำเนินการตามโครงการเพื่อให้เกิดการแลกเปลี่ยนความคิดหรือความรู้ให้เด็กทั้งชั้นเรียนได้เรียนรู้ การจัดแสดงช่วยให้เด็กและครูมีโอกาสบอกเล่าเรื่องราวของโครงการให้ผู้ที่มาเยี่ยมเยือนรับรู้ด้วย         โครงสร้างดังกล่าวข้างต้นทั้งการอภิปรายกลุ่ม การทำงานภาคสนาม การนำเสนอประสบการณ์ การสืบค้น และการจัดแสดงจะอยู่ในระยะต่างๆ ของโครงการซึ่งมี 3 ระยะ ได้แก่ ระยะที่ 1 ทบทวนความรู้เดิมและความสนใจของเด็ก ระยะที่ 2 ให้เด็กมีประสบการณ์ใหม่ และมีโอกาสสืบค้นเพื่อหาคำตอบ ระยะที่ 3 ประเมิน สะท้อนความคิด และแลกเปลี่ยนงานโครงการ ข้อชวนคิดที่น่าสนใจที่นุ้ยอยากจะฝากไว้นะคะ ข้อจำกัดของการเรียนแบบโครงการคือ หากไม่มีการพาเด็กออกภาคสนาม หรือพาไปทัศนศึกษา อาจจะกลัวว่าดูแลไม่ทั่วถึง หรือปัญหาด้านความปลอดภัย ฯลฯ ด้วยเหตุนี้ ทำให้เด็กไม่ได้เรียนจากประสบการณ์ตรง ส่งผลให้ความรู้ในเรื่องนั้นๆ ไม่กว้างขวางพอ ซึ่งในความเป็นจริงแล้วการออกภาคสนามไม่จำเป็นต้องพาไปไหลมาก อาจจะเริ่มเรียนจากสิ่งที่ใกล้ตัว หรืออาจจะขอความร่วมมือจากผู้ปกครองเมื่อต้องพาเด็กออกไปทัศนศึกษา ซึ่งจะต้องหาจุดร่วมที่เหมาะสมและลงตัวด้วยเช่นกันค่ะ

Reggio Emilia Approach / การเรียนการสอนแบบเรกจิโอเอมิเลีย

The Reggio Emilia Approach 

The Reggio Emilia Approach is an educational philosophy focused on preschool and primary education. It was started by Loris Malaguzzi, who was a teacher himself, and the parents of the villages around Reggio Emilia in Italy after World War II. The destruction from the war, parents believed, necessitated a new, quick approach to teaching their children. They felt that it is in the early years of development that children form who they are as individuals. This led to creation of a program based on the principles of respect, responsibility, and community through exploration and discovery in a supportive and enriching environment based on the interests of the children through a self-guided curriculum.

Philosophy

The city Reggio Emilia in Italy is recognized worldwide for its innovative approach to education. Its signature educational philosophy has become known as the Reggio Emilia Approach, one which many preschool programs around the world have adopted. The Reggio Emilia philosophy is based upon the following set of principles:

Children must have some control over the direction of their learning;

Children must be able to learn through experiences of touching, moving, listening, seeing, and hearing;

Children have a relationship with other children and with material items in the world that children must be allowed to explore and

Children must have endless ways and opportunities to express themselves.

The Reggio Emilia approach to teaching young children puts the natural development of children as well as the close relationships that they share with their environment at the center of its philosophy. Early childhood programs that have successfully adapted to this educational philosophy share that they are attracted to Reggio because of the way it views and respects the child.

Parents are a vital component to the Reggio Emilia philosophy. Parents are viewed as partners, collaborators and advocates for their children. Teachers respect parents as each child's first teacher and involve parents in every aspect of the curriculum. It is not uncommon to see parents volunteering within Reggio Emilia classrooms throughout the school. This philosophy does not end when the child leaves the classroom. Most parents who choose to send their children to a Reggio Emilia program incorporate many of the principles within their parenting and home life. Even with this bridge between school and home, many people wonder what happens to Reggio children when they make the transition from this style of education to a non Reggio Emilia school. The answer is that there is some adjustment that must take place. In most school environments, intellectual curiosity is rewarded, so students continue to reap the benefits of Reggio after they've left the program.

Community support and parental involvement

Reggio Emilia's tradition of community support for families with young children expands on a view, more strongly held in Emilia Romagna and Tuscany, of children as the collective responsibility of the local community. In Reggio Emilia, the infant/toddler and pre-primary program is a vital part of the community, as reflected in the high level of financial support. Community involvement is also apparent in citizen membership in La Consulta, a school committee that exerts significant influence over local government policy.

The parents' role mirrors the community's, at both the schoolwide and the classroom level. Parents are expected to take part in discussions about school policy, child development concerns, andcurriculum planning and evaluation. Because a majority of parents—including mothers—are employed, meetings are held in the evenings so that all who wish to participate can do so. Parents have to support their children in whatever choice they like.

The role of teachers

In the Reggio approach, the teacher is considered a co-learner and collaborator with the child and not just an instructor. Teachers are encouraged to facilitate the child's learning by planning activities and lessons based on the child's interests, asking questions to further understanding, and actively engaging in the activities alongside the child, instead of sitting back and observing the child learning. "As partner to the child, the teacher is inside the learning situation" (Hewett, 2001).

Some implementations of the Reggio Emilia approach self-consciously juxtapose their conception of the teacher as autonomous colearner with other approaches. For example:

Teachers' long-term commitment to enhancing their understanding of children is at the crux of the Reggio Emilia approach. Their resistance to the American use of the term model to describe their program reflects the continuing evolution of their ideas and practices. They compensate for the meager preservice training of Italian early childhood teachers by providing extensive staff development opportunities, with goals determined by the teachers themselves. Teacher autonomy is evident in the absence of teacher manuals, curriculum guides, or achievement tests. The lack of externally imposed mandates is joined by the imperative that teachers become skilled observers of children in order to inform their curriculum planning and implementation.[1]

While working on projects with the child, the teacher can also expand the child's learning by collecting data such as photographs, notes, videos, and conversations that can be reviewed at a later time. The teacher needs to maintain an active, mutual participation in the activity to help ensure that the child is clearly understanding what is being "taught".

The role of the environment :The Environment as a third Teacher

The organization of the physical environment is crucial to Reggio Emilia's early childhood program, and is often referred to as the child's "third teacher". Major aims in the planning of new spaces and the remodeling of old ones include the integration of each classroom with the rest of the school, and the school with the surrounding community. The importance of the environment lies in the belief that children can best create meaning and make sense of their world through environments which support "complex, varied, sustained, and changing relationships between people, the world of experience, ideas and the many ways of expressing ideas." 

The preschools are generally filled with indoor plants and vines, and awash with natural light. Classrooms open to a center piazza, kitchens are open to view, and access to the surrounding community is assured through wall-size windows, courtyards, and doors to the outside in each classroom. Entries capture the attention of both children and adults through the use of mirrors (on the walls, floors, and ceilings), photographs, and children's work accompanied by transcriptions of their discussions. These same features characterize classroom interiors, where displays of project work are interspersed with arrays of found objects and classroom materials. In each case, the environment informs and engages the viewer.

Other supportive elements of the environment include ample space for supplies, frequently rearranged to draw attention to their aesthetic features. In each classroom there are studio spaces in the form of a large, centrally located atelier and a smaller mini-atelier, and clearly designated spaces for large- and small-group activities. Throughout the school, there is an effort to create opportunities for children to interact. Thus, the single dress-up area is in the center piazza; classrooms are connected with telephones, passageways or windows; and lunchrooms and bathrooms are designed to encourage community.

Groups of children will stay with one particular teacher for a three-year period, creating consistency and an environment where there are no added pressures from having to form new relationships.

Conclusion

Reggio Emilia's approach to early education reflects a theoretical kinship with John Dewey, Jean Piaget, Vygotsky and Jerome Bruner, among others. Much of what occurs in the class reflects a constructivist approach to early education. Reggio Emilia's approach does challenge some conceptions of teacher competence and developmentally appropriate practice. For example, teachers in Reggio Emilia assert the importance of being confused as a contributor to learning; thus a major teaching strategy is purposely to allow mistakes to happen, or to begin a project with no clear sense of where it might end. Another characteristic that is counter to the beliefs of many Western educators is the importance of the child's ability to negotiate in the peer group.

One of the most challenging aspects of the Reggio Emilia approach is the solicitation of multiple points of view regarding children's needs, interests, and abilities, and the concurrent faith in parents, teachers, and children to contribute in meaningful ways to the determination of school experiences. Teachers trust themselves to respond appropriately to children's ideas and interests, they trust children to be interested in things worth knowing about, and they trust parents to be informed and productive members of a cooperative educational team. The result is an atmosphere of community and collaboration that is developmentally appropriate for adults and children alike.

(ที่มา :  รร. ณ ดรุณ)

ปรัชญาเรกจิโอ เอมิเลีย

ตามปรัชญาของ เรกจิโอ เอมิเลียนั้น เราจะมองว่าเด็กแต่ละคนเต็มไปด้วยพลังและความสามารถตั้งแต่แรกเกิด และมุ่งหวังที่จะเป็นคนเก่งและคนดี เด็กมีวิถีของการเรียนรู้เป็นไปตามระยะ ของพัฒนาการในแต่ละวัย เด็กมีความสามารถที่จะแสดงออกในทิศทางเพื่อที่จะสัมพันธ์และสื่อสารกับผู้ อื่นรวมถึงสิ่งต่างๆ รอบตัว

หลักการเรียรรู้ ของ แนวคิดเรกจิโอ เอมิเลีย

1.  ครูกับเด็กเรียนรู้ร่วมกัน
                ครูจะให้ความสำคัญต่อการเรียนรู้มากกว่าการสอน การเรียนรู้ที่มีคุณค่าสำหรับเด็กจึงไม่ใช่การสอนจากครู ที่เป็นการบอกเล่าโดยตรง แต่เป็นการจัดสถานการณ์ให้เด็กเกิดการเรียนรู้ ครูจะเป็นนักศึกษา ค้นคว้า วิจัย เป็นนักสำรวจและตระเวนเก็บข้อมูลจากทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อเป็นประสบการณ์นำไป โยงสู่การจัดกิจกรรมที่ให้เด็กได้เรียนรู้ เด็กและครูจะเรียนรู้ไปด้วยกันในการหาคำตอบจากสิ่งที่สงสัย เรียนรู้ร่วมกันจากการค้นหาข้อมูลความรู้เพื่อจะตอบคำถามที่เด็กสงสัยใคร่รู้

2. โครงการเป็นประสบการณ์ที่สำคัญ

                กิจกรรมการสอนที่ชัดเจน แต่จะรวมรายชื่อหัวข้อโครงการที่เป็นความสนใจของเด็ก อย่างไรก็ตามกิจกรรมโครงการในห้องเรียนจะปรับเปลี่ยนไปตามความสนใจของเด็ก ได้ สภาพการณ์ในการจัดกิจกรรมจะลื่นไหลไปตามสภาวการณ์ที่สนองต่อความสนใจของเด็ก ในขณะนั้น

3. ตารางกิจกรรมประจำวันและการจัดการในชั้นเรียน

                 ครูจะเปิดโอกาสให้เด็กเป็นผู้กำหนดตารางเวลาในการวางแผนการทำกิจกรรมและการ ทำงานโครงการ ตารางเวลาจะมีความยืดหยุ่นสภาพในห้องเรียนจะมีมุมต่างๆ เช่น มุมศิลปะ มุมบล็อก มุมหนังสือ มุมอุปกรณ์ในการเล่นเงา มุมบ้าน มุมแต่งตัว เป็นต้น ในโรงเรียนจะมีห้องหรือบริเวณที่จัดเป็นที่ทำกิจกรรมศิลปะซึ่งจะเต็มไปด้วย วัสดุและอุปกรณ์ ครูจะยึดถือว่าผลงานที่เด็กสื่ออกมาโดยวิธีต่างๆ นั้นเป็นการสะท้อน กระบวนการคิด การแก้ปัญหา ความเข้าใจ ตลอดจนการตีความหมายของสิ่งที่เด็กสัมผัสและเรียนรู้

4.การบันทึกข้อมูลสาระการเรียน
               ครูจะดูเอาใจใส่เด็กอย่างใกล้ชิด พร้อมกับเก็บข้อมูลเด็กในทุกด้านที่เด็กเรียนรู้และแสดงออกเมื่ออยู่ที่ โรงเรียน ครูและผู้ปกครองจะประชุมพูดคุยกันอย่างสม่ำเสมอการบันทึกข้อมูลจะครอบคลุม ถึงกิจกรรมทุกด้าน โดยเฉพาะตลอดระยะเวลาของการดำเนินโครงการที่เด็กมีการเรียนรู้อย่างลุ่มลึก ด้วยการใช้เทปบันทึกเสียง ใช้กล้องถ่ายภาพ กล้องถ่ายวีดีโอ และการจดบันทึก

การแสดงผลงานเด็ก
              ครูและเด็กจะร่วมมือกันจัดแสดงผลงานของเด็กที่สื่อออกมาโดยการปั้น การวาด การเขียน การพูด การประดิษฐ์ผลงานสองมิติ หรือสามมิติ การเล่นละคร ฯลฯ ทั้งนี้เพื่อเป็นการสะท้อนให้ผู้ปกครองตระหนักถึงความสำคัญในบทบาทของตนเอง ในการมีส่วนร่วมที่ก่อให้เกิดการเรียนรู้ในเด็ก อีกทั้งผลงานเด็กยังทำให้ครูเข้าใจเด็กดีขึ้น ตัวเด็กเองยังได้รับรู้ว่าผู้ใหญ่มองเห็นคุณค่าในงานของตนอีกด้วย

ศูนย์กลางการเรียนรู้อยู่ที่ผู้เรียน

                แนวคิดเรกจิโอ เอมีเลีย (Reggio Emilia) เป็นแนวคิดทางการศึกษาที่มีหัวใจสำคัญอยู่ที่การยึดตัวผู้เรียนเป็นหลัก แนวคิดนี้มีการพัฒนามาจากความเชื่อที่ว่าการเรียนการสอนนั้นไม่ใช่การถ่ายโอนข้อมูลความรู้จากผู้สอนไปสู่ผู้เรียน แต่เป็นการเปิดโอกาสให้ผู้เรียนได้เรียนรู้ในสิ่งที่ตนเองสนใจ โดยมีครูผู้สอนทำหน้าที่ส่งเสริม และสนับสนุนการเรียนรู้ในเรื่องนั้นๆ โดยการสร้างสถานการณ์หรือจัดสิ่งแวดล้อมที่เปิดโอกาสให้เด็กได้คิด ได้ถาม ได้แก้ไขปัญหาด้วยตัวเอง การเรียนในลักษณะนี้ครูผู้สอนจะต้องมีความรู้ความเข้าใจว่าเด็กมีวิธีการเรียนรู้อย่างไร และมีความสามารถในการแสดงความรู้ความเข้าใจในเรื่องนั้นๆ ออกมาอย่างไร เพราะฉะนั้นคุณครูสำหรับเด็กปฐมวัย ตามแนวคิดเรกจิโอ เอมีเลียต้องทำหน้าที่เหมือนนักศึกษาที่มีหน้าที่ค้นคว้าวิจัย เป็นนักสำรวจและตระเวนเก็บข้อมูล จากทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวข้อง ทั้งจากการประชุมปฏิบัติการ การสัมมนา และการได้พบปะกับผู้เชี่ยวชาญในสาขาต่างๆ เพื่อจะนำข้อมูลที่ได้ไปปรับใช้ในการจัดกิจกรรมการเรียนรู้สำหรับเด็กๆ ต่อไป

การเรียนรู้ในแบบของเรกจิโอ เอมีเลีย

                 แนวคิดเรกจิโอ เอมีเลีย เป็นแนวคิดที่มีศูนย์กลางการเรียนรู้อยู่ที่ผู้เรียน ดังนั้นจึงไม่มีการกำหนดเนื้อหาการเรียนที่แน่นอนตายตัว ทุกสาระการเรียนรู้ที่นำมาใช้ต้องสามารถปรับ และยืดหยุ่นได้ตามความสนใจของเด็ก สำหรับกิจกรรมการเรียนการสอนที่โดดเด่นของแนวคิดนี้ก็คือ การเรียนรู้อย่างลุ่มลึกจากโครงการ (projects) การสอนแบบโครงการเป็นการสอนที่เน้นให้เด็ก ได้ค้นหาคำตอบจากปัญหาหรือเรื่องที่สนใจเพื่อสร้างองค์แห่งความรู้ด้วยตนเอง โดยก่อนการเริ่มโครงการในชั้นเรียน ครูผู้สอนทุกคนจะมีการพูดคุยถึงหัวข้อโครงการที่อาจอยู่ในความสนใจของเด็กและเตรียมการในด้านต่างๆ เอาไว้ให้พร้อม เมื่อเริ่มโครงการในชั้นเรียนครูจะเปิดโอกาสให้เด็กได้เลือกศึกษาโครงการที่ตนเองสนใจ ไม่ว่าจะเป็นโครงการระยะสั้นหรือระยะยาว กิจกรรมและประสบการณ์จากโครงการต่างๆ จะทำให้เด็กได้เรียนรู้ด้านภาษา ศิลปวัฒนธรรม ความหมายของคณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์ สังคม คุณธรรม การทำงานร่วมกัน การหาข้อตกลงร่วมกันในกรณีที่มีความคิดเห็นขัดแย้งกัน การสังเกต กระบวนการคิด การแก้ปัญหา การเรียนรู้วิธีการเรียน และรู้จักแหล่งที่มาของความรู้ที่หลากหลาย สิ่งเหล่านี้จะช่วยบ่มเพาะให้เด็กมีความเชื่อมั่นในตนเอง กล้าแสดงออก มีความคิดริเริ่มสร้างสรรค์ ซึ่งจะนำไปสู่การเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ

                    นอกจากการเรียนรู้จากโครงการ (project) แล้ว นักการศึกษาของแนวคิดนี้มีความเชื่อว่า ศิลปะเป็นสิ่งสำคัญอีกสิ่งหนึ่งที่เด็กสามารถใช้สื่อสารให้คนรอบข้างได้เข้าใจถึงกระบวนการคิด ตลอดจนจินตภาพของเด็กที่มีต่อข้อมูลความรู้ที่เด็กได้รับมา นักการศึกษามองว่าการแสดงออกทางศิลปะของเด็ก เป็นความสามารถในการสื่อสารที่อุปมาอุปมัยได้เป็น “ร้อยภาษา” (The Hundred Languages of Children) ซึ่งศักยภาพของเด็กในส่วนนี้ไม่ใช่สิ่งพิเศษแยกออกจากหลักสูตรแต่เป็นองค์ประกอบที่จะต้องรวมอยู่ในหลักสูตรด้วย

การบันทึกข้อมูลสาระการเรียน

                      การจัดบันทึกข้อมูลสาระการเรียนรู้ของเด็กเป็นสิ่งที่สำคัญมากอย่างหนึ่งของแนวคิดนี้ การบันทึกข้อมูลสาระการเรียนรู้จะครอบคลุมถึงกิจกรรมทุกด้านตลอดเวลาที่เด็กอยู่ในสิ่งแวดล้อม และประสบการณ์ของการเรียนรู้ โดยเฉพาะในช่วงเวลาของการดำเนินโครงการที่เด็กมีการเรียนรู้อย่างลุ่มลึก ครูผู้สอนจะมีบทบาทสำคัญในการบันทึกเหตุการณ์เด่นๆ ที่สะท้อนถึงการทำงานและการเรียนรู้อย่างตั้งใจ การแสดงและแลกเปลี่ยนความคิดเห็น การคัดค้าน การหาข้อตกลงร่วมกันเมื่อมีความเห็นไม่ตรงกัน ตลอดจนจดบันทึกศักยภาพของเด็กในการแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นระหว่างการเรียนรู้ด้วย ข้อมูลทั้งหมดที่บันทึกไว้จะเป็นประโยชน์ในการประเมินศักยภาพในการเรียนของเด็กและนำไปใช้ ประกอบการจัดสาระการเรียนรู้ให้กับเด็กๆ ต่อไป